“Εδω ειναι ΠΕΙΡΑΙΑΣ”
Favourite Pages
Photos
2 of 18 albumsSee all
Wall PhotosUpdated about 2 weeks ago
λιονταρι πειραια βραδυCreated about a month ago
4 of 53 fan photosSee all
|
| ||
|
|
PIREAS ΠΕΙΡΑΙΑΣ
ΑΘΑΝΑΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ!!!ΤΟ ΜΠΛΟΚΟ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ, Πέμπτη 17 Αυγούστου 1944
Κοντά
στις 2:30 το πρωί ξεκινά το δράμα της ομαδικής σφαγής που θα
ακολουθήσει όταν ανέβει ο ήλιος ψηλά. Δεκάδες γερμανικά καμιόνια
περικυκλώνουν τις γύρω περιοχές που περικλείουν την Κοκκινιά, από
Κορυδαλλό, Αιγάλεω, Δαφνί και Ρέντη μέχρι Κερατσίνι, Φάληρ...ο και
Πειραιά, ο κλοιός σφίγγει.Μαζί με τους Ναζί κατακτητές
καταφθάνει στην προσφυγούπολη του Πειραιά, τη «Μικρή Μόσχα», όπως είχαν
βαπτίσει την Κοκκινιά, και το μηχανοκίνητο τμήμα του δοσίλογου Ν.
Μπουραντά. Περί τους 3.000 βαριά οπλισμένους με πολυβόλα, όλμους,
μυδράλια, ταχυβόλα, αυτόματα, Γερμανούς και Έλληνες ταγματασφαλίτες
κυκλώνουν την πόλη που εκείνη την ώρα κοιμάται.Επικεφαλής της
κτηνωδίας που θα εξελιχθεί σε λίγες ώρες, ο συνταγματάρχης
Πλυντζανόπουλος, ο ταγματάρχης Γιώργος Σγούρος και ο διοικητής του
μηχανοκίνητου τμήματος της Αστυνομίας Νίκος Μπουραντάς. Μετά τις 6:00
π.μ. ακούγονται τα «χωνιά» στους δρόμους της Κοκκινιάς. Όχι τα χωνιά
της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ που καλούσαν κάθε τόσο τον Κοκκινιώτικο λαό σε
αντίσταση και του έδιναν κουράγιο, μα τα χωνιά των ταγματασφαλιτών:«Προσοχή-προσοχή!
Σας μιλάνε τα τάγματα ασφαλείας. Όλοι οι άνδρες από 14-60 ετών να πάνε
στην πλατεία της Οσίας Ξένης για έλεγχο ταυτοτήτων. Όσοι πιαστούν στα
σπίτια τους θα τουφεκίζονται επί τόπου». Πανικός σε κάθε σπίτι και σε
κάθε δρόμο της πόλης. Μερικοί κρύβονται όπως-όπως σε στέγες,
καταπακτές, πηγάδια, όπου βρουν. Με υποκόπανους γκρεμίζονται οι πόρτες
των φτωχών παραγκόσπιτων και με βρισιές και κλωτσιές σέρνονται
κυριολεκτικά προς τον τόπο του Μαρτυρίου, εκατοντάδες συμπολίτες μας
αγωνιστές. Αρκετοί ήταν εκείνοι που δεν υπάκουσαν στην εντολή και
εκτελέστηκαν επί τόπου στα σπίτια τους.Οι γυναίκες με τα παιδιά κλαίνε και οδύρονται ακολουθώντας με αγωνία τους δικούς τους ανθρώπους.Οι
Γερμανοί αρχίζουν να καίνε τα σπίτια. Οι ταγματασφαλίτες μπαίνουν στα
σπίτια και αρπάζουν ότι βρουν, καταστρέφουν, καίνε, βρίζουν και χτυπούν
τα γυναικόπαιδα. Η μικρή αντίσταση που πρόλαβαν να δεχτούν από ομάδες
ΕΛΑΣιτών πνίγεται στο αίμα. Οι πρώτοι νεκροί πέφτουν σε διάφορους
δρόμους.Γύρω στις 8.00 π.μ. η πλατεία της Οσίας Ξένης, αλλά και
οι γύρω δρόμοι, έχουν γεμίσει από κόσμο. Περίπου 25.000 άτομα.
Χωρίζονται κατά ομάδες σε πεντάδες με κενά μεταξύ τους για να μπορούν
οι δήμιοι και να υποδεικνύουν όποιον θέλουν. Η εντολή είναι να κάθονται
γονατιστοί με ψηλά το κεφάλι. Η ζέστη είναι αφόρητη και αρκετοί είναι
αυτοί που λιποθυμούν και ζητούν εναγωνίως λίγες σταγόνες νερό. Όσες
γυναίκες προσπαθούν να πλησιάσουν τους κρατούμενους προσφέροντάς τους
από τις πήλινες στάμνες λίγο νερό, κακοποιούνται μπροστά σε όλους.Ο
ήλιος ανεβαίνει ψηλά, τα παλικάρια γονατισμένα με τα πρόσωπά τους
γυρισμένα προς τη Μάντρα περιμένουν με αγωνία. Οι γερμανοτσολιάδες
πιάνουν δουλειά.Ο συνταγματάρχης των ταγματασφαλιτών
Ι.Πλυντζανόπουλος, που φοράει κάσκα και κρατά μαστίγιο, δίνει το γενικό
πρόσταγμα. Ο ταγματάρχης Γ.Σγούρος με το γιο του «μπέμπη» (Θεόδωρο
Σγούρο) που είναι ντυμένος τσολιάς και οπλισμένος με αραβίδα, παίρνουν
θέσεις.Στην πλατεία εμφανίζονται ελάχιστοι Κοκκινιώτες που
φορούν μαύρες κουκούλες και έχουν καλυμμένα τα πρόσωπά τους. Ο ρόλος
τους είναι συγκεκριμένος, ως γνήσιοι προδότες υποδεικνύουν ποιους να
εκτελέσουν. Οι προδότες Κιρκόρ Μπαταβιάν, Γρηγόρης Ιωαννίδης,
Μπεμπέκογλου, Μεϊμάρης κ.α. αρχίζουν να υποδεικνύουν πατριώτες.Ο
γνωστός χαφιές της Κοκκινιάς, Μπατράνης, διακρίνει μέσα στο πλήθος το
λοχαγό του ΕΛΑΣ Αποστόλη Χατζηβασιλείου και με ειρωνεία τον χαιρετά «τα
σέβη μου λοχαγέ» και δίνει το σύνθημα. Αφού με την ξιφολόγχη του
βγάζουν το μάτι και του σχίζουν τα μάγουλα, τον περιφέρουν ανάμεσα στο
πλήθος ζητώντας του να προδώσει. Η απάντηση του ΕΛΑΣίτη λοχαγού ήταν
«Πατριώτες, σηκώστε το κεφάλι, μη φοβάστε. Δεν πρόκειται να προδώσω
κανέναν». Σέρνεται για να κρεμαστεί αναίσθητος. Λίγο πριν το τέλος του
ψέλλισε. «ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗ»!!!.Ακολουθεί ο γραμματέας της ΚΟΒ
Κιλικιανών του Κ.Κ.Ε., Παναγιώτης Ασμάνης που τον κομμάτιασαν στην
κυριολεξία καθώς τον έσερναν για εκτέλεση. Τον σκότωσε ο ίδιος ο
Πλυντζανόπουλος.Οι δοσίλογοι Βακαλόπουλος, Παρθενίου,
Τσιμπιδάρος, Τσανακαλιώτης, Τηλέμαχος, Μόρφης (της Ειδικής Ασφάλειας),
Μητρόπουλος, Γκίνος μαζί με το λοχαγό Παπαγεωργίου και τον διερμηνέα
Ανθόπουλο συνεχίζουν με το δάχτυλο τεντωμένο : «Εσύ εκεί, κι εσύ εμπρός
σήκω. Εσύ ο κομμουνιστής».Οι κουκουλοφόροι σαν τα φίδια
σέρνονται μέσα στο πλήθος και διαλέγουν ..και ο δήμιος εκτελεί. Μέχρι
να τους πάνε στον τόπο της εκτέλεσης τους βασανίζουν απάνθρωπα για να
προδώσουν. Χαρακτηριστικό της ανδρείας, του υψηλού φρονήματος και του
πατριωτισμού των εκτελεσθέντων είναι ότι λίγο πριν το θάνατο και με
αντάλλαγμα την ίδια τους τη ζωή, κανείς δεν πρόδωσε άλλο συναγωνιστή
του. Ενώ πολλοί ήταν αυτοί που πριν πέσουν νεκροί έδιναν θάρρος στους
υπόλοιπους προτρέποντάς τους να αγωνιστούν ενάντια στο φασισμό.Ο
τόπος εκτέλεσης είναι κοντά στην πλατεία της Οσίας Ξένης στη μάντρα
ενός ταπητουργείου , στη συμβολή των οδών Κιλικίας και Θειρών. Η μάντρα
του υφαντουργείου Παγιασλή γεμίζει με παλικάρια. Ο Γερμανός δήμιος που
βρίσκεται στο πόστο του μέσα στη Μάντρα πίνει συνέχεια ούζο και με το
όπλο του συνεχώς εκτελεί. Πίνει , βρίζει, εκτελεί και συνεχώς αναφωνεί
«άλλες κόμουνιστ καπούτ», («Όλοι οι κομμουνιστές θα πεθάνουν»).Την
ώρα των ομαδικών εκτελέσεων μια ομάδα ανταρτών με επικεφαλής τους την
ηρωίδα και ξακουστή αντάρτισσα Διαμάντω Κουμπάκη κρύβονται στο βόρειο
τμήμα της πόλης σε σπίτια συναγωνιστών τους. Ξαφνικά γερμανικά καμιόνια
ζώνουν την περιοχή και αρχίζουν να καίνε τα σπίτια. Από τα 90 σπίτια
της περιοχής καίγονται τα 80. Για το λόγο αυτό η συνοικία του 4ου
Καραβά ονομάστηκε «Καμένα». Γύρω στις 11:00 π.μ., οι Γερμανοί
πληροφορούνται ότι στη Νεάπολη προδόθηκε (σύμφωνα με μαρτυρίες, από τον
Τάσο Μπαλασάκη) το κρησφύγετο μιας ομάδας του εφεδρικού ΕΛΑΣ, στην
οποία συμμετείχε η Διαμάντω Κουμπάκη. Η χαρά των Γερμανών ήταν μεγάλη
διότι κατάφεραν να την συλλάβουν. Καθώς τη χτυπούσαν κατευθυνόμενοι
προς τη Μάντρα η Διαμάντω τους έβριζε και τους απαντούσε «σαν και εσάς
προδότες εγώ έφαγα 65!». Παρά το άγριο ξυλοδαρμό της με τους
υποκόπανους των όπλων, φθάνοντας στη Μάντρα του μαρτυρίου και λίγο πριν
την εκτελέσουν βρήκε το κουράγιο να φωνάξει «Μια ζωή τη χρωστάμε, ας
μην την πάρουν οι προδότες. Υπάρχουν χιλιάδες λεβέντες. Θα τους
εκδικηθούν».Παρόμοια κατάληξη θα έχει και μια άλλη ηρωίδα, η
Αθηνά Μαύρου. Καθώς την έσερναν βίαια στην Οσία Ξένη, για να μαρτυρήσει
όσους γνώριζε, φώναξε: «αδέλφια το κεφάλι ψηλά, δε γνωρίζω κανέναν και
ας με φάει το βόλι του Γερμανού».Την ώρα που η Διαμάντω
Κουμπάκη και η Αθηνά Μαύρου έπεφταν στα χέρια των Γερμανών για να βρουν
τραγικό θάνατο στην ίδια περιοχή μια ομάδα ΕΛΑΣιτών με επικεφαλής το
Θεόδωρο Μακρή συνεχίζει να δίνει γενναία μάχη. Κάποιοι από αυτούς
κατάφεραν να διαφύγουν από το γερμανικό κλοιό. Νεκροί πέφτουν ο
Θεόδωρος Μακρής και ο Ιταλός Αντιφασίστας που είχε προσχωρήσει στον
ΕΛΑΣ Νίνο ή Πέτρος.Στην πλατεία Οσίας Ξένης συνεχίζεται η
τραγωδία. Εκατοντάδες γυναίκες προσπαθούν να ανακουφίσουν τον πόνο των
αγωνιστών και με στάμνες κουβαλούν λίγο νερό και λίγο ψωμί. Οι δήμιοι
σπάνε τις στάμνες, κλωτσάνε τις γυναίκες και βρίζουν.. Τα παιδιά κλαίνε
και σπαράζουν: Η ζέστη, η δίψα, ο φόβος έχει σκεπάσει τα πρόσωπα και
τις ψυχές όλων. Οι Γερμανοί και οι «Έλληνες» συνεργάτες τους χαμογελούν
σαρκαστικά. Η αγωνία της διαλογής συνεχίζεται, οι ριπές στη Μάντρα
συνεχίζονται, το Μαρτύριο τελειωμό δεν έχει. Τη στιγμή αυτή ξεχωρίζει ο
ηρωισμός του αγωνιστή Κώστα Περιβόλα ο οποίος, την ώρα που τον
διαλέγουν για εκτέλεση, ορμά πάνω στον Ι.Πλυντζανόπουλο και τον πιάνει
από το λαιμό, Ο δήμιος προλαβαίνει και τον εκτελεί επί τόπου. Λίγο μετά
το μεσημέρι σταματούν οι εκτελέσεις.Έχουν προηγηθεί κι άλλες
ομαδικές εκτελέσεις στα Καμένα, στη συμβολή των οδών Ακροπόλεως και
Αρτέμιδος. Εκεί εκτελούνται 46 πατριώτες οι οποίοι μεταφέρθηκαν στην
περιοχή με καμιόνια από την Οσία Ξένη.Στο
χώρο της Μάντρας η εικόνα είναι αποτρόπαια. Σωρός τα πτώματα,
τσουβαλιασμένα το ένα πάνω από το άλλο. Το αίμα δύο πήχες έγλυφε το
πάτωμα. Οι Γερμανοί δίνουν διαταγή στους κουκουλοφόρους να σκυλέψουν
τους νεκρούς. Τα κτήνη ορμούν πάνω στα κουφάρια των ηρώων και αρχίζουν
να τους παίρνουν ότι αντικείμενα αξίας είχαν πάνω τους. Ρολόγια,
δαχτυλίδια , βέρες κ.α. Δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν το αποτρόπαιο
ανοσιούργημά τους και οι ίδιοι οι Γερμανοί εκτέλεσαν κάποιους από
αυτούς επί τόπου. Ανάμεσα σ΄ αυτούς ήταν και οι προδότες Μπατράνης και
Μπεμπέκογλου.Ο υπαστυνόμος Λευτέρης Παπανάγλου (*ήταν μέλος του
ΕΑΜ) λαμβάνει εντολή από το Διοικητή του 5ου Αστυνομικού Τμήματος να
επιβλέψει τη μεταφορά των εκτελεσμένων από το χώρο της Μάντρας στο Γ΄
Νεκροταφείο.. Κατόπιν διαταγής οι εργάτες του Δήμου θάβουν τους
εκτελεσμένους της Μάντρας στο Γ΄ Νεκροταφείο και τους εκτελεσμένους των
Καμένων στο Νεκροταφείο της Ανάληψης.Η αυλαία αυτής της
τραγωδίας έκλεισε γύρω στις 6:00 μ.μ. με ένα ξεδιάλεγμα περίπου 8.000
Κοκκινιωτών ομήρων. Ένα τεράστιο ανθρώπινο ποτάμι ξεκίνησε από την
Κοκκινιά για το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Οι όμηροι οδηγούνται, σε
φάλαγγα ανά τέσσερις, και σ΄ αυτή την απόσταση, περίπου 7 χιλιομέτρων
όσοι πέφτουν κάτω από την εξάντληση, τη δίψα ή τη ζέστη, βασανίζονται
αμέσως. Σε όλους τους δρόμους της Κοκκινιάς ακούς μόνο κλάματα μανάδων,
συζύγων και παιδιών, ενώ από παντού ρέει αίμα και η πόλη μυρίζει θάνατο.Όπως
αναφέρει ο μαχητής του ΕΛΑΣ Αγ. Σοφίας Πειραιά, Μιχάλης Γρηγοράκης, ο
οποίος συμμετείχε σ΄ αυτήν την πορεία, ένας από τους ταγματασφαλίτες
που τους συνόδευαν, καθ΄ όλη τη διαδρομή φώναζε «Η Κοκκινιά δεν είναι
εδώ. Η Γερμανία είναι εδώ. Πάρτε το χαμπάρι και θα πεθάνετε όλοι σας».
Από το Χαϊδάρι γύρω στα 1.800 άτομα σέρνονται στα κολαστήρια της
Γερμανίας. Κοκκινιώτες κλείστηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στο
Μανχάϊμ, Νταχάου, Μπούνχεβαλντ, Μπίπλις, Άουσβιτς και αλλού.Aπό την έκδοση του Δήμου Νίκαιας "Τo Μπλόκο της Κοκκινιάς. Χρονικό Μνήμης", 2004 Μετά
την απελευθέρωση οι δοσίλογοι επικεφαλείς του μεγάλου μπλόκου της
Κοκκινιάς δικάστηκαν και αθωώθηκαν. Κανείς δεν καταδικάστηκε, εκτός από
τον Σγούρο που όμως δεν εξέτισε την ποινή του αφού … ήταν ταγματάρχης
του Εθνικού Στρατού. Το Μάρτη του 1947, το Γ’ Δικαστήριο δοσίλογων
αθώωσε οριστικά τον Σγούρο και τον Πλυτζανόπουλο. Ο τελευταίος έφτασε
μέχρι το βαθμό του υποστράτηγου ενώ ο Σγούρος διορίστηκε διοικητής στο
3ο τάγμα της Μακρονήσου.
Pertinax Fast poster Δημοσ.: 1340Εγγραφη: Ιούλιος 18th, 2005, 9:10 pmΤοποθεσια: Porto Leone
Αποστολή ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προς τον/την PertinaxRead more
Κοντά
στις 2:30 το πρωί ξεκινά το δράμα της ομαδικής σφαγής που θα
ακολουθήσει όταν ανέβει ο ήλιος ψηλά. Δεκάδες γερμανικά καμιόνια
περικυκλώνουν τις γύρω περιοχές που περικλείουν την Κοκκινιά, από
Κορυδαλλό, Αιγάλεω, Δαφνί και Ρέντη μέχρι Κερατσίνι, Φάληρ...ο και
Πειραιά, ο κλοιός σφίγγει.Μαζί με τους Ναζί κατακτητές
καταφθάνει στην προσφυγούπολη του Πειραιά, τη «Μικρή Μόσχα», όπως είχαν
βαπτίσει την Κοκκινιά, και το μηχανοκίνητο τμήμα του δοσίλογου Ν.
Μπουραντά. Περί τους 3.000 βαριά οπλισμένους με πολυβόλα, όλμους,
μυδράλια, ταχυβόλα, αυτόματα, Γερμανούς και Έλληνες ταγματασφαλίτες
κυκλώνουν την πόλη που εκείνη την ώρα κοιμάται.Επικεφαλής της
κτηνωδίας που θα εξελιχθεί σε λίγες ώρες, ο συνταγματάρχης
Πλυντζανόπουλος, ο ταγματάρχης Γιώργος Σγούρος και ο διοικητής του
μηχανοκίνητου τμήματος της Αστυνομίας Νίκος Μπουραντάς. Μετά τις 6:00
π.μ. ακούγονται τα «χωνιά» στους δρόμους της Κοκκινιάς. Όχι τα χωνιά
της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ που καλούσαν κάθε τόσο τον Κοκκινιώτικο λαό σε
αντίσταση και του έδιναν κουράγιο, μα τα χωνιά των ταγματασφαλιτών:«Προσοχή-προσοχή!
Σας μιλάνε τα τάγματα ασφαλείας. Όλοι οι άνδρες από 14-60 ετών να πάνε
στην πλατεία της Οσίας Ξένης για έλεγχο ταυτοτήτων. Όσοι πιαστούν στα
σπίτια τους θα τουφεκίζονται επί τόπου». Πανικός σε κάθε σπίτι και σε
κάθε δρόμο της πόλης. Μερικοί κρύβονται όπως-όπως σε στέγες,
καταπακτές, πηγάδια, όπου βρουν. Με υποκόπανους γκρεμίζονται οι πόρτες
των φτωχών παραγκόσπιτων και με βρισιές και κλωτσιές σέρνονται
κυριολεκτικά προς τον τόπο του Μαρτυρίου, εκατοντάδες συμπολίτες μας
αγωνιστές. Αρκετοί ήταν εκείνοι που δεν υπάκουσαν στην εντολή και
εκτελέστηκαν επί τόπου στα σπίτια τους.Οι γυναίκες με τα παιδιά κλαίνε και οδύρονται ακολουθώντας με αγωνία τους δικούς τους ανθρώπους.Οι
Γερμανοί αρχίζουν να καίνε τα σπίτια. Οι ταγματασφαλίτες μπαίνουν στα
σπίτια και αρπάζουν ότι βρουν, καταστρέφουν, καίνε, βρίζουν και χτυπούν
τα γυναικόπαιδα. Η μικρή αντίσταση που πρόλαβαν να δεχτούν από ομάδες
ΕΛΑΣιτών πνίγεται στο αίμα. Οι πρώτοι νεκροί πέφτουν σε διάφορους
δρόμους.Γύρω στις 8.00 π.μ. η πλατεία της Οσίας Ξένης, αλλά και
οι γύρω δρόμοι, έχουν γεμίσει από κόσμο. Περίπου 25.000 άτομα.
Χωρίζονται κατά ομάδες σε πεντάδες με κενά μεταξύ τους για να μπορούν
οι δήμιοι και να υποδεικνύουν όποιον θέλουν. Η εντολή είναι να κάθονται
γονατιστοί με ψηλά το κεφάλι. Η ζέστη είναι αφόρητη και αρκετοί είναι
αυτοί που λιποθυμούν και ζητούν εναγωνίως λίγες σταγόνες νερό. Όσες
γυναίκες προσπαθούν να πλησιάσουν τους κρατούμενους προσφέροντάς τους
από τις πήλινες στάμνες λίγο νερό, κακοποιούνται μπροστά σε όλους.Ο
ήλιος ανεβαίνει ψηλά, τα παλικάρια γονατισμένα με τα πρόσωπά τους
γυρισμένα προς τη Μάντρα περιμένουν με αγωνία. Οι γερμανοτσολιάδες
πιάνουν δουλειά.Ο συνταγματάρχης των ταγματασφαλιτών
Ι.Πλυντζανόπουλος, που φοράει κάσκα και κρατά μαστίγιο, δίνει το γενικό
πρόσταγμα. Ο ταγματάρχης Γ.Σγούρος με το γιο του «μπέμπη» (Θεόδωρο
Σγούρο) που είναι ντυμένος τσολιάς και οπλισμένος με αραβίδα, παίρνουν
θέσεις.Στην πλατεία εμφανίζονται ελάχιστοι Κοκκινιώτες που
φορούν μαύρες κουκούλες και έχουν καλυμμένα τα πρόσωπά τους. Ο ρόλος
τους είναι συγκεκριμένος, ως γνήσιοι προδότες υποδεικνύουν ποιους να
εκτελέσουν. Οι προδότες Κιρκόρ Μπαταβιάν, Γρηγόρης Ιωαννίδης,
Μπεμπέκογλου, Μεϊμάρης κ.α. αρχίζουν να υποδεικνύουν πατριώτες.Ο
γνωστός χαφιές της Κοκκινιάς, Μπατράνης, διακρίνει μέσα στο πλήθος το
λοχαγό του ΕΛΑΣ Αποστόλη Χατζηβασιλείου και με ειρωνεία τον χαιρετά «τα
σέβη μου λοχαγέ» και δίνει το σύνθημα. Αφού με την ξιφολόγχη του
βγάζουν το μάτι και του σχίζουν τα μάγουλα, τον περιφέρουν ανάμεσα στο
πλήθος ζητώντας του να προδώσει. Η απάντηση του ΕΛΑΣίτη λοχαγού ήταν
«Πατριώτες, σηκώστε το κεφάλι, μη φοβάστε. Δεν πρόκειται να προδώσω
κανέναν». Σέρνεται για να κρεμαστεί αναίσθητος. Λίγο πριν το τέλος του
ψέλλισε. «ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗ»!!!.Ακολουθεί ο γραμματέας της ΚΟΒ
Κιλικιανών του Κ.Κ.Ε., Παναγιώτης Ασμάνης που τον κομμάτιασαν στην
κυριολεξία καθώς τον έσερναν για εκτέλεση. Τον σκότωσε ο ίδιος ο
Πλυντζανόπουλος.Οι δοσίλογοι Βακαλόπουλος, Παρθενίου,
Τσιμπιδάρος, Τσανακαλιώτης, Τηλέμαχος, Μόρφης (της Ειδικής Ασφάλειας),
Μητρόπουλος, Γκίνος μαζί με το λοχαγό Παπαγεωργίου και τον διερμηνέα
Ανθόπουλο συνεχίζουν με το δάχτυλο τεντωμένο : «Εσύ εκεί, κι εσύ εμπρός
σήκω. Εσύ ο κομμουνιστής».Οι κουκουλοφόροι σαν τα φίδια
σέρνονται μέσα στο πλήθος και διαλέγουν ..και ο δήμιος εκτελεί. Μέχρι
να τους πάνε στον τόπο της εκτέλεσης τους βασανίζουν απάνθρωπα για να
προδώσουν. Χαρακτηριστικό της ανδρείας, του υψηλού φρονήματος και του
πατριωτισμού των εκτελεσθέντων είναι ότι λίγο πριν το θάνατο και με
αντάλλαγμα την ίδια τους τη ζωή, κανείς δεν πρόδωσε άλλο συναγωνιστή
του. Ενώ πολλοί ήταν αυτοί που πριν πέσουν νεκροί έδιναν θάρρος στους
υπόλοιπους προτρέποντάς τους να αγωνιστούν ενάντια στο φασισμό.Ο
τόπος εκτέλεσης είναι κοντά στην πλατεία της Οσίας Ξένης στη μάντρα
ενός ταπητουργείου , στη συμβολή των οδών Κιλικίας και Θειρών. Η μάντρα
του υφαντουργείου Παγιασλή γεμίζει με παλικάρια. Ο Γερμανός δήμιος που
βρίσκεται στο πόστο του μέσα στη Μάντρα πίνει συνέχεια ούζο και με το
όπλο του συνεχώς εκτελεί. Πίνει , βρίζει, εκτελεί και συνεχώς αναφωνεί
«άλλες κόμουνιστ καπούτ», («Όλοι οι κομμουνιστές θα πεθάνουν»).Την
ώρα των ομαδικών εκτελέσεων μια ομάδα ανταρτών με επικεφαλής τους την
ηρωίδα και ξακουστή αντάρτισσα Διαμάντω Κουμπάκη κρύβονται στο βόρειο
τμήμα της πόλης σε σπίτια συναγωνιστών τους. Ξαφνικά γερμανικά καμιόνια
ζώνουν την περιοχή και αρχίζουν να καίνε τα σπίτια. Από τα 90 σπίτια
της περιοχής καίγονται τα 80. Για το λόγο αυτό η συνοικία του 4ου
Καραβά ονομάστηκε «Καμένα». Γύρω στις 11:00 π.μ., οι Γερμανοί
πληροφορούνται ότι στη Νεάπολη προδόθηκε (σύμφωνα με μαρτυρίες, από τον
Τάσο Μπαλασάκη) το κρησφύγετο μιας ομάδας του εφεδρικού ΕΛΑΣ, στην
οποία συμμετείχε η Διαμάντω Κουμπάκη. Η χαρά των Γερμανών ήταν μεγάλη
διότι κατάφεραν να την συλλάβουν. Καθώς τη χτυπούσαν κατευθυνόμενοι
προς τη Μάντρα η Διαμάντω τους έβριζε και τους απαντούσε «σαν και εσάς
προδότες εγώ έφαγα 65!». Παρά το άγριο ξυλοδαρμό της με τους
υποκόπανους των όπλων, φθάνοντας στη Μάντρα του μαρτυρίου και λίγο πριν
την εκτελέσουν βρήκε το κουράγιο να φωνάξει «Μια ζωή τη χρωστάμε, ας
μην την πάρουν οι προδότες. Υπάρχουν χιλιάδες λεβέντες. Θα τους
εκδικηθούν».Παρόμοια κατάληξη θα έχει και μια άλλη ηρωίδα, η
Αθηνά Μαύρου. Καθώς την έσερναν βίαια στην Οσία Ξένη, για να μαρτυρήσει
όσους γνώριζε, φώναξε: «αδέλφια το κεφάλι ψηλά, δε γνωρίζω κανέναν και
ας με φάει το βόλι του Γερμανού».Την ώρα που η Διαμάντω
Κουμπάκη και η Αθηνά Μαύρου έπεφταν στα χέρια των Γερμανών για να βρουν
τραγικό θάνατο στην ίδια περιοχή μια ομάδα ΕΛΑΣιτών με επικεφαλής το
Θεόδωρο Μακρή συνεχίζει να δίνει γενναία μάχη. Κάποιοι από αυτούς
κατάφεραν να διαφύγουν από το γερμανικό κλοιό. Νεκροί πέφτουν ο
Θεόδωρος Μακρής και ο Ιταλός Αντιφασίστας που είχε προσχωρήσει στον
ΕΛΑΣ Νίνο ή Πέτρος.Στην πλατεία Οσίας Ξένης συνεχίζεται η
τραγωδία. Εκατοντάδες γυναίκες προσπαθούν να ανακουφίσουν τον πόνο των
αγωνιστών και με στάμνες κουβαλούν λίγο νερό και λίγο ψωμί. Οι δήμιοι
σπάνε τις στάμνες, κλωτσάνε τις γυναίκες και βρίζουν.. Τα παιδιά κλαίνε
και σπαράζουν: Η ζέστη, η δίψα, ο φόβος έχει σκεπάσει τα πρόσωπα και
τις ψυχές όλων. Οι Γερμανοί και οι «Έλληνες» συνεργάτες τους χαμογελούν
σαρκαστικά. Η αγωνία της διαλογής συνεχίζεται, οι ριπές στη Μάντρα
συνεχίζονται, το Μαρτύριο τελειωμό δεν έχει. Τη στιγμή αυτή ξεχωρίζει ο
ηρωισμός του αγωνιστή Κώστα Περιβόλα ο οποίος, την ώρα που τον
διαλέγουν για εκτέλεση, ορμά πάνω στον Ι.Πλυντζανόπουλο και τον πιάνει
από το λαιμό, Ο δήμιος προλαβαίνει και τον εκτελεί επί τόπου. Λίγο μετά
το μεσημέρι σταματούν οι εκτελέσεις.Έχουν προηγηθεί κι άλλες
ομαδικές εκτελέσεις στα Καμένα, στη συμβολή των οδών Ακροπόλεως και
Αρτέμιδος. Εκεί εκτελούνται 46 πατριώτες οι οποίοι μεταφέρθηκαν στην
περιοχή με καμιόνια από την Οσία Ξένη.Στο
χώρο της Μάντρας η εικόνα είναι αποτρόπαια. Σωρός τα πτώματα,
τσουβαλιασμένα το ένα πάνω από το άλλο. Το αίμα δύο πήχες έγλυφε το
πάτωμα. Οι Γερμανοί δίνουν διαταγή στους κουκουλοφόρους να σκυλέψουν
τους νεκρούς. Τα κτήνη ορμούν πάνω στα κουφάρια των ηρώων και αρχίζουν
να τους παίρνουν ότι αντικείμενα αξίας είχαν πάνω τους. Ρολόγια,
δαχτυλίδια , βέρες κ.α. Δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν το αποτρόπαιο
ανοσιούργημά τους και οι ίδιοι οι Γερμανοί εκτέλεσαν κάποιους από
αυτούς επί τόπου. Ανάμεσα σ΄ αυτούς ήταν και οι προδότες Μπατράνης και
Μπεμπέκογλου.Ο υπαστυνόμος Λευτέρης Παπανάγλου (*ήταν μέλος του
ΕΑΜ) λαμβάνει εντολή από το Διοικητή του 5ου Αστυνομικού Τμήματος να
επιβλέψει τη μεταφορά των εκτελεσμένων από το χώρο της Μάντρας στο Γ΄
Νεκροταφείο.. Κατόπιν διαταγής οι εργάτες του Δήμου θάβουν τους
εκτελεσμένους της Μάντρας στο Γ΄ Νεκροταφείο και τους εκτελεσμένους των
Καμένων στο Νεκροταφείο της Ανάληψης.Η αυλαία αυτής της
τραγωδίας έκλεισε γύρω στις 6:00 μ.μ. με ένα ξεδιάλεγμα περίπου 8.000
Κοκκινιωτών ομήρων. Ένα τεράστιο ανθρώπινο ποτάμι ξεκίνησε από την
Κοκκινιά για το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Οι όμηροι οδηγούνται, σε
φάλαγγα ανά τέσσερις, και σ΄ αυτή την απόσταση, περίπου 7 χιλιομέτρων
όσοι πέφτουν κάτω από την εξάντληση, τη δίψα ή τη ζέστη, βασανίζονται
αμέσως. Σε όλους τους δρόμους της Κοκκινιάς ακούς μόνο κλάματα μανάδων,
συζύγων και παιδιών, ενώ από παντού ρέει αίμα και η πόλη μυρίζει θάνατο.Όπως
αναφέρει ο μαχητής του ΕΛΑΣ Αγ. Σοφίας Πειραιά, Μιχάλης Γρηγοράκης, ο
οποίος συμμετείχε σ΄ αυτήν την πορεία, ένας από τους ταγματασφαλίτες
που τους συνόδευαν, καθ΄ όλη τη διαδρομή φώναζε «Η Κοκκινιά δεν είναι
εδώ. Η Γερμανία είναι εδώ. Πάρτε το χαμπάρι και θα πεθάνετε όλοι σας».
Από το Χαϊδάρι γύρω στα 1.800 άτομα σέρνονται στα κολαστήρια της
Γερμανίας. Κοκκινιώτες κλείστηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στο
Μανχάϊμ, Νταχάου, Μπούνχεβαλντ, Μπίπλις, Άουσβιτς και αλλού.Aπό την έκδοση του Δήμου Νίκαιας "Τo Μπλόκο της Κοκκινιάς. Χρονικό Μνήμης", 2004 Μετά
την απελευθέρωση οι δοσίλογοι επικεφαλείς του μεγάλου μπλόκου της
Κοκκινιάς δικάστηκαν και αθωώθηκαν. Κανείς δεν καταδικάστηκε, εκτός από
τον Σγούρο που όμως δεν εξέτισε την ποινή του αφού … ήταν ταγματάρχης
του Εθνικού Στρατού. Το Μάρτη του 1947, το Γ’ Δικαστήριο δοσίλογων
αθώωσε οριστικά τον Σγούρο και τον Πλυτζανόπουλο. Ο τελευταίος έφτασε
μέχρι το βαθμό του υποστράτηγου ενώ ο Σγούρος διορίστηκε διοικητής στο
3ο τάγμα της Μακρονήσου.
Pertinax Fast poster Δημοσ.: 1340Εγγραφη: Ιούλιος 18th, 2005, 9:10 pmΤοποθεσια: Porto Leone
Αποστολή ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προς τον/την PertinaxRead more
Ο Πειραιώτης Ανάμεσα στα κιτρινισμένα δάκτυλά του είχε μόνιμα σφηνωμένο το τσιγάρο, που το κάπνιζε όσες ώρες ήταν στριμωγμένος πίσω από τον παμπάλαιο πάγκο και δεν άλλαζε ποτέ θέση, γιατί και η παραμικρή του μετακίνηση ήταν δύσκολη και βασανιστική. Κάθε φορά που ένιωθε την ανάγκη να πάει στο...
PIREAS ΠΕΙΡΑΙΑΣ
Έκαναν κατακόρυφη εφόρμηση και ενεργοποιώντας τη σειρήνα που διέθεταν
προκαλούσαν τον πανικό. Γερμανός αξιωματικός παρατήρησε πως οι Έλληνες
στρατιώτες παρέμεναν στις θέσεις τους, αντίθετα από Πολωνούς και Γάλλους που
έφευγαν πανικόβλητοι από τις θέσεις τους. (6 Απριλίου 1941-H γερμανική
επίθεση, Επτά Ημέρες, Η Καθημερινή, Κυριακή 7 Απριλίου 2002)
PIREAS ΠΕΙΡΑΙΑΣ
1941.-
Έναρξη ελληνογερμανικού πολέμου. Βομβαρδισμός από γερμανικά «στούκας». Τρομερή
έκρηξη στο αγκυροβολημένο πλοίο «Κλαν Φρέυζερ», με μεγάλες καταστροφές (6
Απριλίου). — Κατοχή. Εγκατάσταση γερμανικής διοίκησης στο λιμάνι (27 Απριλίου).
— Καταστροφή της μιας γερανογέφυρας και ανατίναξη του βουλγαρικού α/π «Μαρία-Λ...ουίζα»
από σαμποτάζ (31 Μαΐου). — Διακοπή της εκδόσεως των πειραϊκών εφημερίδων.
20-9-1941 26-10-1941 δήμαρχος ο Εμμανουήλ
Σαουνάτσος
27-10-1941 14-9-1943
δήμαρχος ο Σωτήριος Κ. Στρατήγης
1942.-
Εκδίδεται το λογοτεχνικό περιοδικό «Αργώ».
1943.- Κυκλοφορεί η
«Θάλασσα» του Κώστα Σούκα — Εκδίδονται τα περιοδικά «Νεοελληνική Μούσα», «Νεότης»,
«Νέα Αυγή», κ.ά. — Ιδρύεται ο θίασος «Πειραϊκό Θέατρο».
25-9- 1943 20-1- 1944
δήμαρχος ο Κωνσταντίνος Τσιάκος
1944.-
Βομβαρδισμός του Πειραιά από συμμαχικά αεροπλάνα, με ανθρώπινα θύματα και
μεγάλες καταστροφές (11 Ιανουαρίου) — Ανατίναξη των λιμενικών εγκαταστάσεων
(Σιλό, Δεξαμενών, Λιμενικών υπόστεγων, Αγίας Τριάδος κ.ά.) από τους Γερμανούς,
κατά την αποχώρηση τους. Διάσωση του εργοστασίου της Ηλεκτρικής Εταιρίας στο
Κερατσίνι από ομάδες της Εθνικής Αντίστασης (12 Οκτωβρίου) — Απελευθέρωση —
Ανάληψη των φορτο-εκφορτωτικών εργασιών από τον Ο.Λ.Π. (17 Δεκεμβρίου).
Εκδίδεται η εφημερίδα «Φωνή του Πειραιώς» των Γ. Μπουκουβάλα - Π.
Τζουνάκου - Γ. Πασαμήτρου.
Ο ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΣ
Ο ναός της Αγίας Τριάδος χτίστηκε το 1850. Το
μεσημέρι της 11ης Ιανουαρίου του 1944 βομβαρδίστηκε από τους
συμμάχους και κατεστράφη.
Για τρεις ώρες, από τις 12 το μεσημέρι (ώρα που
ο κόσμος βρισκόταν στους δρόμους), τα "συμμαχικά" αεροπλάνα, έκαναν στάχτη
την πόλη. Στους δρόμους σκορπισμένα πτώματα, φριχτές εικόνες ακρωτηριασμένων
παιδιών. Οι δρόμοι κλεισμένοι από ξύλα, κεραμίδια από τις στέγες,
αναποδογυρισμένα αυτοκίνητα και λάκκοι, που είχαν ανοίξει οι βόμβες.
Τα θύματα υπολογίστηκαν σε 5.500: Σχεδόν όλοι
Ελληνες, μόνον 8 ήταν οι νεκροί Γερμανοί στρατιώτες.
Ανάμεσα στις χιλιάδες των θυμάτων της μέρας
εκείνης, συγκαταλέγονται και 85 μαθήτριες μαζί με τις 15 δασκάλες τους της
Δημοτικής Οικοκυρικής και Επαγγελματικής Σχολής Πειραιά, που καταπλακώθηκαν στο
καταφύγιο του κτιρίου της Ηλεκτρικής Εταιρείας.
Ακόμη 200 μαθήτριες που πέθαναν από ασφυξία στη Γαλλική Σχολή, 70 άτομα στο
εστιατόριο του Βίρβου, γωνία Ρέπουλη και Βασ. Κωνσταντίνου, στο κτίριο
Ταβλαδωράκη με το "Κοντινένταλ" και αλλού.
Ανάμεσα
στους 70 του εστιατορίου και ο μετέπειτα (1975) εφημεριδοπώλης Δημήτριος
Μαρκαντώνης, που καταπλακώθηκε, αλλά είναι ο μόνος που διασώθηκε, 27
χρόνων τότε, αρραβωνιασμένος.
Στο ταφολόγιο του Δημοτικού Νεκροταφείου της
Ανάστασης αναφέρονται τα ονόματα 492 νεκρών, ενώ άγνωστος είναι ο αριθμός των
πτωμάτων που μεταφέρθηκαν στο Α' και Γ Νεκροταφείο Αθηνών. Ακόμη, θα πρέπει να
υπολογιστεί κι ένας σημαντικός αριθμός νεκρών του ίδιου βομβαρδισμού, που
τάφηκαν χωρίς να δοθούν τα στοιχεία τους, προκειμένου οι συγγενείς να
διατηρήσουν τα ατομικά δελτία τροφίμων, με τα οποία δίνονταν η μερίδα του
συσσιτίου ή τα 30 δράμια ψωμιού. Ο κόσμος άρχισε να παίρνει το δρόμο της
προσφυγιάς προς την Αθήνα, που είχε χαρακτηριστεί "ανοχύρωτη πόλη".
Μεγάλες ζημιές έπαθε κι ο Σταθμός του Ηλεκτρικού
Σιδηροδρόμου. Ωστόσο, τα δρομολόγια διακόπηκαν μόνο για μία βδομάδα. Η
εταιρία του Αλεξ. Βλάγκαλη, τον επισκεύασε σύντομα.
Αθικτες έμειναν οι γερμανικές στρατιωτικές
εγκαταστάσεις του Ναύσταθμου, το αεροδρόμιο, τα ναυπηγεία του Περάματος, μεταξύ
αυτών και το μεγαλύτερο που κατασκεύαζε τσιμεντόπλοια για λογαριασμό των
γερμανικών αρχών κατοχής.
Πιο τυχεροί στάθηκαν οι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης που εκρατούντο
στις φυλακές της Κάστορος, όταν έπεσε ξυστά στο κτίριο βόμβα. Κάτω απ' τον
κίνδυνο να σκοτωθεί η φρουρά κι ο διευθυντής, ο τελευταίος άφησε ν' ανοίξουν τα
κελιά και να φύγουν οι κρατούμενοι.
21-1-1944 42-1944 δήμαρχος ο Χαρίλαος Αντωνάτος
5-2-1944 20-1-1945
δήμαρχος ο Σωτήριος Κ. Στρατήγης
14-19-1944 Αποβιβάζονται στον Πειραιά τα πρώτα
Ελληνικά στρατεύματα (ο Ιερός Λόχος).
1945.-
Μετά την απελευθέρωση και την καταστολή του κομμουνιστικού κινήματος του
Δεκεμβρίου 1944 - μάχες στο μέγαρο Βάττη- αρχίζουν οι προσπάθειες για την
ανασυγκρότηση στην πόλη και το λιμάνι — Ιδρύονται ο όμιλος «Φίλοι της
Τέχνης» και ο «Αγγλοελληνικός Σύνδεσμος Πειραιώς» — Εκδίδονται τα περιοδικά
«Πορεία», «Πειραϊκά Χρονικά» και η εφημερίδα «Ελληνική Ωρα» του Κ. Φραγκούλη
— Ό «Σύνδεσμος Νέας και Παλαιάς Κοκκινιάς» μετονομάζεται σε «Φιλολογικό Σύλλογο
Νικαίας» — Κυκλοφορούν οι «Τρικυμίες» του Δημοσθ. Βουτυρά και τα «Πειραϊκά» του
Ίωάν. Άλ. Μελετοπούλου.
21-1-1945 20-6-1945 δήμαρχος ο Παύλος Γ.
Ντεντιδάκης
21-6-1945 12-6-1946
δήμαρχος ο Αλέξανδρος Φοίφας
1945-1950.-
Αποκατάσταση των περισσοτέρων πολεμικών ζημιών στο λιμάνι. Ανέλκυση των
ναυαγίων — Επαναλειτουργία Σιλό (1950). — Δημοσίευση του Α.Ν. 1559/50 «περί
Ο.Λ.Π.».
1946.-
Επισκευάζονται το Δημοτικό Θέατρο και το μέγαρο του «Πειραϊκού Συνδέσμου», που
είχαν υποστεί ζημιές στην Κατοχή και τα Δεκεμβριανά -- Εγκαινιάζει τα ταξίδια
του στις μεσογειακές γραμμές το επιβατικό α/π «Κορινθία», το μόνο πλοίο
της ΕΛΜΕΣ που διασώθηκε κατά τον τελευταίο πόλεμο.
13-6-1946 18-6-1950 δήμαρχος ο Γεώργιος
ΧαραλαμπόπουλοςRead more
Έναρξη ελληνογερμανικού πολέμου. Βομβαρδισμός από γερμανικά «στούκας». Τρομερή
έκρηξη στο αγκυροβολημένο πλοίο «Κλαν Φρέυζερ», με μεγάλες καταστροφές (6
Απριλίου). — Κατοχή. Εγκατάσταση γερμανικής διοίκησης στο λιμάνι (27 Απριλίου).
— Καταστροφή της μιας γερανογέφυρας και ανατίναξη του βουλγαρικού α/π «Μαρία-Λ...ουίζα»
από σαμποτάζ (31 Μαΐου). — Διακοπή της εκδόσεως των πειραϊκών εφημερίδων.
20-9-1941 26-10-1941 δήμαρχος ο Εμμανουήλ
Σαουνάτσος
27-10-1941 14-9-1943
δήμαρχος ο Σωτήριος Κ. Στρατήγης
1942.-
Εκδίδεται το λογοτεχνικό περιοδικό «Αργώ».
1943.- Κυκλοφορεί η
«Θάλασσα» του Κώστα Σούκα — Εκδίδονται τα περιοδικά «Νεοελληνική Μούσα», «Νεότης»,
«Νέα Αυγή», κ.ά. — Ιδρύεται ο θίασος «Πειραϊκό Θέατρο».
25-9- 1943 20-1- 1944
δήμαρχος ο Κωνσταντίνος Τσιάκος
1944.-
Βομβαρδισμός του Πειραιά από συμμαχικά αεροπλάνα, με ανθρώπινα θύματα και
μεγάλες καταστροφές (11 Ιανουαρίου) — Ανατίναξη των λιμενικών εγκαταστάσεων
(Σιλό, Δεξαμενών, Λιμενικών υπόστεγων, Αγίας Τριάδος κ.ά.) από τους Γερμανούς,
κατά την αποχώρηση τους. Διάσωση του εργοστασίου της Ηλεκτρικής Εταιρίας στο
Κερατσίνι από ομάδες της Εθνικής Αντίστασης (12 Οκτωβρίου) — Απελευθέρωση —
Ανάληψη των φορτο-εκφορτωτικών εργασιών από τον Ο.Λ.Π. (17 Δεκεμβρίου).
Εκδίδεται η εφημερίδα «Φωνή του Πειραιώς» των Γ. Μπουκουβάλα - Π.
Τζουνάκου - Γ. Πασαμήτρου.
Ο ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΣ
Ο ναός της Αγίας Τριάδος χτίστηκε το 1850. Το
μεσημέρι της 11ης Ιανουαρίου του 1944 βομβαρδίστηκε από τους
συμμάχους και κατεστράφη.
Για τρεις ώρες, από τις 12 το μεσημέρι (ώρα που
ο κόσμος βρισκόταν στους δρόμους), τα "συμμαχικά" αεροπλάνα, έκαναν στάχτη
την πόλη. Στους δρόμους σκορπισμένα πτώματα, φριχτές εικόνες ακρωτηριασμένων
παιδιών. Οι δρόμοι κλεισμένοι από ξύλα, κεραμίδια από τις στέγες,
αναποδογυρισμένα αυτοκίνητα και λάκκοι, που είχαν ανοίξει οι βόμβες.
Τα θύματα υπολογίστηκαν σε 5.500: Σχεδόν όλοι
Ελληνες, μόνον 8 ήταν οι νεκροί Γερμανοί στρατιώτες.
Ανάμεσα στις χιλιάδες των θυμάτων της μέρας
εκείνης, συγκαταλέγονται και 85 μαθήτριες μαζί με τις 15 δασκάλες τους της
Δημοτικής Οικοκυρικής και Επαγγελματικής Σχολής Πειραιά, που καταπλακώθηκαν στο
καταφύγιο του κτιρίου της Ηλεκτρικής Εταιρείας.
Ακόμη 200 μαθήτριες που πέθαναν από ασφυξία στη Γαλλική Σχολή, 70 άτομα στο
εστιατόριο του Βίρβου, γωνία Ρέπουλη και Βασ. Κωνσταντίνου, στο κτίριο
Ταβλαδωράκη με το "Κοντινένταλ" και αλλού.
Ανάμεσα
στους 70 του εστιατορίου και ο μετέπειτα (1975) εφημεριδοπώλης Δημήτριος
Μαρκαντώνης, που καταπλακώθηκε, αλλά είναι ο μόνος που διασώθηκε, 27
χρόνων τότε, αρραβωνιασμένος.
Στο ταφολόγιο του Δημοτικού Νεκροταφείου της
Ανάστασης αναφέρονται τα ονόματα 492 νεκρών, ενώ άγνωστος είναι ο αριθμός των
πτωμάτων που μεταφέρθηκαν στο Α' και Γ Νεκροταφείο Αθηνών. Ακόμη, θα πρέπει να
υπολογιστεί κι ένας σημαντικός αριθμός νεκρών του ίδιου βομβαρδισμού, που
τάφηκαν χωρίς να δοθούν τα στοιχεία τους, προκειμένου οι συγγενείς να
διατηρήσουν τα ατομικά δελτία τροφίμων, με τα οποία δίνονταν η μερίδα του
συσσιτίου ή τα 30 δράμια ψωμιού. Ο κόσμος άρχισε να παίρνει το δρόμο της
προσφυγιάς προς την Αθήνα, που είχε χαρακτηριστεί "ανοχύρωτη πόλη".
Μεγάλες ζημιές έπαθε κι ο Σταθμός του Ηλεκτρικού
Σιδηροδρόμου. Ωστόσο, τα δρομολόγια διακόπηκαν μόνο για μία βδομάδα. Η
εταιρία του Αλεξ. Βλάγκαλη, τον επισκεύασε σύντομα.
Αθικτες έμειναν οι γερμανικές στρατιωτικές
εγκαταστάσεις του Ναύσταθμου, το αεροδρόμιο, τα ναυπηγεία του Περάματος, μεταξύ
αυτών και το μεγαλύτερο που κατασκεύαζε τσιμεντόπλοια για λογαριασμό των
γερμανικών αρχών κατοχής.
Πιο τυχεροί στάθηκαν οι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης που εκρατούντο
στις φυλακές της Κάστορος, όταν έπεσε ξυστά στο κτίριο βόμβα. Κάτω απ' τον
κίνδυνο να σκοτωθεί η φρουρά κι ο διευθυντής, ο τελευταίος άφησε ν' ανοίξουν τα
κελιά και να φύγουν οι κρατούμενοι.
21-1-1944 42-1944 δήμαρχος ο Χαρίλαος Αντωνάτος
5-2-1944 20-1-1945
δήμαρχος ο Σωτήριος Κ. Στρατήγης
14-19-1944 Αποβιβάζονται στον Πειραιά τα πρώτα
Ελληνικά στρατεύματα (ο Ιερός Λόχος).
1945.-
Μετά την απελευθέρωση και την καταστολή του κομμουνιστικού κινήματος του
Δεκεμβρίου 1944 - μάχες στο μέγαρο Βάττη- αρχίζουν οι προσπάθειες για την
ανασυγκρότηση στην πόλη και το λιμάνι — Ιδρύονται ο όμιλος «Φίλοι της
Τέχνης» και ο «Αγγλοελληνικός Σύνδεσμος Πειραιώς» — Εκδίδονται τα περιοδικά
«Πορεία», «Πειραϊκά Χρονικά» και η εφημερίδα «Ελληνική Ωρα» του Κ. Φραγκούλη
— Ό «Σύνδεσμος Νέας και Παλαιάς Κοκκινιάς» μετονομάζεται σε «Φιλολογικό Σύλλογο
Νικαίας» — Κυκλοφορούν οι «Τρικυμίες» του Δημοσθ. Βουτυρά και τα «Πειραϊκά» του
Ίωάν. Άλ. Μελετοπούλου.
21-1-1945 20-6-1945 δήμαρχος ο Παύλος Γ.
Ντεντιδάκης
21-6-1945 12-6-1946
δήμαρχος ο Αλέξανδρος Φοίφας
1945-1950.-
Αποκατάσταση των περισσοτέρων πολεμικών ζημιών στο λιμάνι. Ανέλκυση των
ναυαγίων — Επαναλειτουργία Σιλό (1950). — Δημοσίευση του Α.Ν. 1559/50 «περί
Ο.Λ.Π.».
1946.-
Επισκευάζονται το Δημοτικό Θέατρο και το μέγαρο του «Πειραϊκού Συνδέσμου», που
είχαν υποστεί ζημιές στην Κατοχή και τα Δεκεμβριανά -- Εγκαινιάζει τα ταξίδια
του στις μεσογειακές γραμμές το επιβατικό α/π «Κορινθία», το μόνο πλοίο
της ΕΛΜΕΣ που διασώθηκε κατά τον τελευταίο πόλεμο.
13-6-1946 18-6-1950 δήμαρχος ο Γεώργιος
ΧαραλαμπόπουλοςRead more
Source: www.youtube.com
Για το μάθημα της Ιστορίας, το δικό μας, των παιδιών μας, των παιδιών των παιδιών μας.
PIREAS ΠΕΙΡΑΙΑΣ καλημερα ,χρονια πολλα την ημερα
PIREAS ΠΕΙΡΑΙΑΣ
Πειραιάς κι ένα κορίτσι σιγοτραγουδάει τα τρένα.
Δεν βρίσκω το παλιό μου τετράδιο
κάπου ριγμένο μέσα σε μια τσάντα αναμνήσεις, λουλούδια σκισμένα κι ένα δανεικό τσιγάρο.
Να προλάβω τη θάλασσα.
Προφταίνω
τα λίγα λεπτά να σκορπίσω τις λιγοστές μου θύμησες στον αγέρα, να
μυρίσω ζεστό καφέ στα καφενεία, τις καρέκλες και τους ...πάγκους να
προσπεράσω δίχως να κοιτάξω πάλι και πάλι τή γωνιά που σε πρίμενα. Τη
γωνιά δίχως καθρέφτη μονάχα ένα σπασμένο κρύσταλλο, απόμενα να κοιτάζω
τη μορφή μου απεγνωσμένες προσπάθειες να μείνω όμορφη μέχρι να φανείς
στην άκρη του δρόμου. Πάντα ασχημότερη εκείνες τις στερνές σταγόνες του
χρόνου. Τέρμα οι αγωνίες.
Αργότερα, η γριά με τα
μανταλωμένα βλέφαρα κάτι απο θλίψη, ψαχουλεύει στα σκουπίδια. ''Τί;'',
θέλω να ρωτήσω '' μα με κυνηγάει μια φυγή'', λέει εκείνος ο σκοπός. Πιο
πέρα η τράπεζα, οι ώρες αναμονής προτού σε αντικρύσω. Χάνω το δρόμο
μου, μα πάντα το ίδιο σαν θέλω κάτι πιο πολύ απο κείνα τα θέλω των
ανθρώπων πού μένουν να σφουγγίζουν τους δρόμους σαν σκισμένες αφίσες.
Κάτι πιο πολύ απο όλα τα θέλω των ανθρώπων, η θάλασσα.
Το
δανεικό τσιγάρο εσύ δίπλα μου κι οι ανάσες όλων μακριά μου. Γόπες στην
αγγαλιά ενός λιμανιού, '' περίμενε, σε λίγο θα δεχθείς και τη δική
μου'' μουρμουρίζω. Κάτι απο καράβι στόν ορίζοντα, ποίηση ,λέω, σαν
ακουμπάς στους κάβους . Λερώθηκα με ποίηση τούτο το μεσημέρι.
Εκείνο
το τσιγάρο δεν το τελείωσα ποτέ. Θα περιμένω να το σβήσουμε μαζί σ'ένα
λιμάνι πού σφίγγει στον κόρφο του μυριάδες αποτσίγαρα. Αστέρια
αποτσίγαρα, σαν βλέπω να στάζουν απο τα μαλλιά τους ιστορίες πάνω στο
δείλι.
ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ
ΠΕΙΡΑΙΑΣ 1907Read more
Δεν βρίσκω το παλιό μου τετράδιο
κάπου ριγμένο μέσα σε μια τσάντα αναμνήσεις, λουλούδια σκισμένα κι ένα δανεικό τσιγάρο.
Να προλάβω τη θάλασσα.
Προφταίνω
τα λίγα λεπτά να σκορπίσω τις λιγοστές μου θύμησες στον αγέρα, να
μυρίσω ζεστό καφέ στα καφενεία, τις καρέκλες και τους ...πάγκους να
προσπεράσω δίχως να κοιτάξω πάλι και πάλι τή γωνιά που σε πρίμενα. Τη
γωνιά δίχως καθρέφτη μονάχα ένα σπασμένο κρύσταλλο, απόμενα να κοιτάζω
τη μορφή μου απεγνωσμένες προσπάθειες να μείνω όμορφη μέχρι να φανείς
στην άκρη του δρόμου. Πάντα ασχημότερη εκείνες τις στερνές σταγόνες του
χρόνου. Τέρμα οι αγωνίες.
Αργότερα, η γριά με τα
μανταλωμένα βλέφαρα κάτι απο θλίψη, ψαχουλεύει στα σκουπίδια. ''Τί;'',
θέλω να ρωτήσω '' μα με κυνηγάει μια φυγή'', λέει εκείνος ο σκοπός. Πιο
πέρα η τράπεζα, οι ώρες αναμονής προτού σε αντικρύσω. Χάνω το δρόμο
μου, μα πάντα το ίδιο σαν θέλω κάτι πιο πολύ απο κείνα τα θέλω των
ανθρώπων πού μένουν να σφουγγίζουν τους δρόμους σαν σκισμένες αφίσες.
Κάτι πιο πολύ απο όλα τα θέλω των ανθρώπων, η θάλασσα.
Το
δανεικό τσιγάρο εσύ δίπλα μου κι οι ανάσες όλων μακριά μου. Γόπες στην
αγγαλιά ενός λιμανιού, '' περίμενε, σε λίγο θα δεχθείς και τη δική
μου'' μουρμουρίζω. Κάτι απο καράβι στόν ορίζοντα, ποίηση ,λέω, σαν
ακουμπάς στους κάβους . Λερώθηκα με ποίηση τούτο το μεσημέρι.
Εκείνο
το τσιγάρο δεν το τελείωσα ποτέ. Θα περιμένω να το σβήσουμε μαζί σ'ένα
λιμάνι πού σφίγγει στον κόρφο του μυριάδες αποτσίγαρα. Αστέρια
αποτσίγαρα, σαν βλέπω να στάζουν απο τα μαλλιά τους ιστορίες πάνω στο
δείλι.
ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ
ΠΕΙΡΑΙΑΣ 1907Read more
PIREAS ΠΕΙΡΑΙΑΣ βρεθηκαμε πειραια ,ειπαμε να βγαλουμε μια φωτο τον λεοντα του πειραια,και φυσικα διαπιστωσαμε το εξης ,παρκαδορος που πατε ?,λεμε δειλα να βγαλουμε φωτογραφια το λεονταρι.α δεν μπορειται να παρκαρεται εδω ειναι μαγαζι ,κ τελειωνεται με την φωτογραφια καθεται κοσμος στην καφετερια . παντως η επιγραφη στο λεονταρι υπαρχει πολυ φοβομαστε ομως σε λιγο θα διαφημιζει την κοκινομαλα του frendo tsino
PIREAS ΠΕΙΡΑΙΑΣ
Υπήρχε οδός Αιγέως στο κέντρο του Πειραιά και μάλιστα με τέτοιο πλάτος όπως φαίνεται στην φωτογραφία;
Κι
όμως ναι. Δεν είναι άλλη από τη σημερινή Δευτέρας Μεραρχίας. Στο βάθος
διακρίνουμε τον εμπορικό λιμένα, ενώ στο ύψος των τριών ανδρών της
φωτογραφίας (δεξιά και αριστερά) είναι ο κήπος της Τερψιθέας.
PIREAS ΠΕΙΡΑΙΑΣ καλημερα ,μια και ειμαστε εμεις μακρια ,νοσταλγησαμε οσο κ να φενεται περιεργο τις μυρωδιες απο σιδερο στα μηχανουργεια στην περιοχη παπαστρατου ,τα σουσαμενια φρεσκα κουλουρακια κ τις μυρωδιες απο φρεσκο καφε κ μπακαλοειδων στην κεντρικη αγορα του πειραια .
